Nie każdy pieprzyk to czerniak
1

A A A

Ze statystyk jasno wynika, że czerniak skóry stanowi tylko około 5 proc. wszystkich nowotworów tej tkanki. Niestety, słaba częstość występowania nie idzie w parze z łagodnością, bowiem ów nowotwór skóry jest odpowiedzialny za ponad 80 proc. zgonów wywołanych procesami nowotworzenia w skórze. W naszym kraju rokrocznie notuje się blisko 2000 nowych przypadków – dlatego właśnie leczenie nowotworów powinno być ciągle rozwijane i doskonalone.

Mała zmiana

Zmiany na skórze towarzyszą człowiekowi od dzieciństwa. W większości są one spowodowane nadmierną wrażliwością komórek barwnikowych w poszczególnych obszarach skóry, co prowadzi do różnych przebarwień, plamek i tym podobnych. Czerniak może rozwijać się zarówno w pobliżu znamion barwnikowych, jak również na powierzchni skóry uprzednio nie zmienionej. W zdecydowanej większości przypadków jednak, nowotwór skóry pochodzi od już istniejącej zmiany.

Nie każdy pieprzyk to czerniakNajniebezpieczniejsze są pieprzyki położone w miejscach, w których są one zbytnio narażone na wszelkie podrażnienia, tj. w pachwinach, na brzuchu, na plecach, na dłoniach. Czerniak może również pojawiać się na powierzchni innych tkanek aniżeli skóra, jest to bowiem nowotwór złośliwy wywodzących się z komórek produkujących barwnik – melaninę. Takie struktury występują również w błonach śluzowych narządów wewnętrznych człowieka, a także na błonie naczyniowej w oku.

Należy dokładnie kontrolować wszystkie zmiany na skórze i zwracać szczególną uwagę na te, które mają nieregularny kształt, lub ich kształt ulega zmianie. Paleta kolorów zmian nowotworowych jest dość duża, bowiem waha się od lekkiego zaróżowienia do barwy nawet czarnej lub ciemnobrunatnej. Tak jak w przypadku kształtu ważne jest, czy obserwowana zmiana zmienia zabarwienie. Czerniak najczęściej posiada nierówne i postrzępione brzegi, a jego kolor nie jest jednolity na całej zmianie – może również występować zaczerwienienie wokół pieprzyka.

Leczenie

Leczenie nowotworów skóry jest niezwykle trudne, bowiem chorzy zgłaszają się do lekarza w większości wtedy, kiedy jest już za późno. Zmianę, która została wykryta odpowiednio wcześnie, można chirurgicznie usunąć. Jako leczenie wspomagające stosuje się chemioterapię, radioterapię oraz niekiedy hormonoterapię. Stosunkowo nowym sposobem leczenia jest natomiast terapia genowa.

Skomentuj lub zadaj pytanie!

*